Hona hemen lehen hausnarketa! Sarrera honen bidez, lehen bi aste hauetan IKT ikasgaian gertatu denaz hitz egingo dut.
Lehenengo astean ikasgaiaren aurkezpen txiki bat izan genuen. Ikasle bakoitzak galdera esanguratsuak erantzun behar izan genituen. Ondoren ikaskideen aurrean azaldu izan genituen. Gaztelerazko taldekoa naizenez, ez nituen klaseko ikaskide gehienak ezagutzen, eta, horregaitik, pixka bat kostatu zitzaidan jendaurrean azaltzea. Berehala konturatu nintzen irakasgai honek hausnarketa introspektiboak egiteko aukera emango zigula. Jarduera honen helburua elkar ezagutzea eta aurkeztea zen.
Jarduera hori egiteko, denok zirkuluan jarri ginen, hitz egiteko orduan denok elkar ikusteko moduan. Ondoren, galdereei buruz hitz egin genituen: nortzuk ginen, zergaitik aukeratu genuen minor hau, zer espektatibak genituen, zeintzuk ziren gure talentuak... Aurkezpen bat egiteko modu ezberdina iruditu zitzaidan. Orain arte, ez diogu garrantzirik eman gure burua aurkezteko gelan jartzen genuen moduari. Egia esanda, askoz gehiago kostatzen da, ezagutzen ez duzun jendearen aurrean lotsa galtzea zaila da
Aurkezpenak bukatu eta gero, konturatu nintzen giro urduria arnasten zela, lotsa handiz. Halaber, talentuei dagokionez, konturatu nintzen jendeari kosta egiten zaigula geure buruari buruz hitz egitea eta ondo egiten duguna esatea.
Geroago, Alaitzek, gure IKTko irakaslea, ikasgaiaren aurkezpena egin zigun. Azaldu zigun blog bat egin beharko genukeela, eskola bakoitzari buruzko gure gogoetak egiteko. Taldeko portafolio bat (sites) egin beharko genuela ere azaldu zigun, eta taldeak lehenbailehen osatu behar genituela. Azkenik, mapa kontzeptual bateratu bat egin genuen (arbelan), non banakako aurkezpenetan sortu ziren ideia esanguratsuenak biltzen ziren.
Kontzeptuzko mapa egiten ari ginenean, Alaitzek esaldi bat esan zuen, nire arreta piztu zuena eta nire portafolioan azaldu nahi dudana:
"La dramatización da, el aquí y el ahora, y es necesario estar presente y de verdad"
Paraiso antzerki taldeko kide Rosiren esaldi bat da. Dramatizazioari ez ezik, heziketari ere aplika diezaiokegun esaldia iruditu zait. Etorkizuneko irakasleak garenez, oinak lurrean edukitzeko adina heldutasun izan behar dugu: jakin behar dugu zer egin nahi dugun, nola egin nahi dugun eta zertarako egin nahi dugun.
Bukatzeko, K6 lan modularra egiteko taldeak egin behar izan genituen. Zazpi laguneko taldeak izan behar zuten, baina oso zaila egin zaigu akordio batera iristea. Lehenengo, beti egon garen jende berarekin taldeak osatu nahi genituelako, eta bigarren, ordutegi motagatik. Azkenean lau talde sortu ziren, 8 pertsonako bi talde eta 6 pertsonako beste bi talde.
Esan behar dut, 8 pertsonako taldeei lan gehiago eskatu ziguten. Horregaitik Wix bat sortu izan beharko dugu, plataforma horren helburu
nagusia azaltzea zergatik den hain garrantzitsua dramatizazioaren bidez ikastea
da, eta ezagutzen ez duen jendeari erakustea zer ikasten den eta nola ikasten
den (artikuluak jarri, erreferenteak bilatu...). Nire kasuan, parte artuko dut Wix hau egiteko. Motibatuta sentitzen naiz plataforma honekin lan egiteagatik!
Azkenean, K6ko gida landu genuen. Galduta ikusi dugu gure burua, oraindik ez dakigu ondo zer egin behar den. Poliki poliki hasiko gara gure burua kokatzen!
"El pensador" (Auguste Rodin, 1904)
PROZESUA HASI DA!